எல்லாம் நீயாய்!

 மறந்துவிட நினைக்கின்றேன்
என் நினைவெல்லாம் நீயாய்..
வெறுத்துவிட நினைக்கிறேன்
என் விருப்பமெல்லாம் நீயாய்...
விலகிவிட நினைக்கிறேன்
என் நிழலெல்லாம் நீயாய்!
ஆனால்
முடியவில்லை என்னால்.

பிரிவின் தருணம்.....

 காதல் என்னும் இன்பத்தினை
உணர வைத்த ஓர் இதயம்
ஏனோ தெரியவி்ல்லை
துடிக்க மறுக்கின்றது
எனக்கும் சேர்ந்து....

காய்ந்த காயப்பட்ட
என் இதயத்தை விட்டு
பறந்து செல்ல
நினைத்து விட்டாய் நீ
பரவாயில்லை

பறந்து செல் கிளியே...

பாலாறும் தேனாறும்
பாய்ந்தோடும் நதிகளின்
அருகில்,
பூக்களால் நிறைந்த வழியும்
நந்தவன சோலையில்,
பசுமையான இதயத்தில்
நிரந்தரமாக அமர்ந்து கொள்
உன் இனிமையான வாழ்வுக்காக.....

காதல் என்னும் ரணத்தினால்
செல்லரித்துப் போன
இதயமாயிற்றே.
எஞ்சியிருக்கும் நாட்களை
உன் நினைவுகளின் ஸ்பரிசங்களோடு
காலத்தை கடத்தி விடுவேன்..

காயப்பட்ட என் இதயத்தில்
காதல் என்னும் போர்வையில்
ஓய்வு கொண்ட பட்சியே,
புது புது அர்த்தங்களை
என்னில் உணர வைத்த
உன் உறவினை,
உயிர் மூச்சு உள்ளவரை
மறக்க மாட்டேன்...

தூக்கமின்றி தவிக்கிறாள்....

உன் நினைவுகளால் 

பிணையப்பட்டு 

இவள் இன்று

தூக்கமின்றி தவிக்கிறாள்.

தூக்கமின்றி தவிக்கும்-உன்

தூயவளுக்கு உன் பதில்

தூது அனுப்பிடு கனவிலாவது....

 உன் நினைவு மெத்தையில்

உல்லாசமாய் தூங்கட்டும் 

தூதாக கவிதைகள்

கவிதைகள் வாடுகின்றன
உன்னை காண ஏங்குகின்றன.
பல கவிதைகள் எழுதுகின்றன
பயந்தால் மடிகின்றன.
தொலைத்து விடாதே
எனது கவிதைகளை
தொலைந்தால் தொலைப்பது
கவிதையல்ல...
என் உணர்வின் ஆதாரங்கள்
ஏதோ புரியவில்லை
வெகுவிரைவில்
உன்னை சேர்ந்து விடலாமென
நினைக்கின்றன கவிதைகள்.

உன் பிரிவால்..

 என் நெஞ்சே நீ எங்கே

உன்னைக் காணாமல்

என் இதயம் அழுகிறது.

கண்கள் கண்ணீரை தினம்

இங்கு வடிக்கிறது.

வீசி வரும் காற்றை பிடித்து - உன்

முகவரி கேட்டேன் கிடைக்வில்லை

வெண்ணிலவை அருகில் அழைத்து

உன் முகம் தேடினேன் தெரியவில்லை

உன் குரலென்று நான் ஓடி வந்தேன்

அது குயிலென்று தெரிந்தும் வாடி நின்றேன்

அன்பே என் அமுதே நீ எங்கே

கண்னே என் நெஞ்சே நான் இங்கே

நிஐம் உன் நினைவால் நிழலாகின்றது

நிழல் உன் நினைவால் நிஐமாகிறது

பாவையே என் போதையே

ஏன் நீ என்னை விட்டுப் பிரிந்தாய்

அதனால் நான் இன்று கல்லறையில்....

சாபம் பெற்ற மங்கை

இனிய நம் காதல் நினைவுகளை

இசையாக மீட்டுகின்றேன்

இனியவன் செவிகளுக்கு

இனியவளின் தூதாக....

 தண்ணீரில் மீனைப்போல் நானிங்கே

கண்ணீரில் நீந்திடும் பெண்ணானேன்..

கண்ணாளன் நீயின்றி நானிங்கே

முள்ளில்பட்ட சேலையானேன்.

வலிகளுடன் வாழ்ந்திடும்  

வரம்  வேண்டி வந்தேனோ???

வஞ்சி என் வாழ்வின்று 

வஞ்சகர் கையினிலே

வந்து என்னை மீட்டு செல்

வலிகள் நிறைந்த கனவுகளுடன்
காத்திருக்கிறேன்
உன் வருகைக்காக....

ஆழமான நட்பு ....

 பகலினை விழுங்கி
இரவினை பிரசவிக்கும்
இயற்கையின்
விந்தையான நேரத்தில்
சில்லென்று வீசும் காற்று
கரையினை தொட்டு
ஆர்ப்பரிக்கும்
அலைகளின் ஓசை
புதர்களின் மறைவில்
காதலர்களின்
முத்தத்தின் சத்தம்
அங்காங்கே காதல் ஜோடிகள்
இருவர் மட்டும் வெட்டவெளியில்..
அவன் பக்கத்தில் அவள் 

கண்ணீரை அருவியாக கொட்டுகிறாள்
சமுகம் அவர்களை ஏளனம் செய்தது
கள்ள காதல் என்று..
யாருக்கு புரியும் - அவள்
கண்ணீரின் வெளிப்பாடு
ஆழமான நட்பு என்று...

வசியகாரா....

 ஏன் என் கண்னில் பட்டாய்..
ஏன் நெஞ்சில் புகுந்தாய்...
ஏன் காதல் மொழி பேசினாய்....
கலங்குதடா என் நெஞ்சம்
கானல் நீராகும்
என் காதலை எண்ணி....

தனிமையாய் இருந்திருந்தால்
தவிப்புகள் குறைந்திருக்கும்...
உனக்கும் சேர்ந்து
என் இதயம் துடிப்பதால்
கனக்கிறது என் மனம்.

நிமிடங்கள் யுகங்களாக மாற
சுட்டெரிக்கும் உன் நினைவுகள்
இடிகளாக இதயத்தை தாக்க
முயற்சிக்கின்றேன் நானும்
முடியவில்லை மீள..

வந்துவிடு வந்துவிடு
வசந்தங்களாகட்டும்
என் வாழ்வு
உன் வருகையினால்.....