என் ஆயுள் வரை..!

“உன் அனுமதியின்றி

எனக்குள் உன்னை

இறுக பற்றி கொண்டேன்..!

ஒரு தலைக்காதலாய்

இன்று என் காதல்..!

என் மீது உனக்கும் காதலுண்டா?

ஆம் எனும் சாவியினை தந்துவிடு

அதற்காக காத்திருப்பேன் 

என் ஆயுள் வரை..!

-தோழி பிரஷா-

பெண்ணே!

பெண்ணே!

உன்னை

நிலவு என்றேன்

அதனால் தான் 

என்னமோ

இன்பங்களையும்

துன்பங்களையும்

மாறி மாறி 

தந்து

செல்கிறாய்...

-தோழி பிரஷா-

வலியின் கனதி

ரோஜா

முட்கள்

நிறைந்த

அழகிய தோட்டத்தில்

அலங்கார பொருள்

மனம்

வலிகள்

நிறைந்த 

மனித உடலுக்குள்

உருளும்

உணர்வுப் பெட்டகம்

ஆகவே,

இயற்கை சொல்லும்

நியதி இதுதான்

வாழ்க்கை 

பிரகாசமானாலும், 

அதன்

வலியின் கனதி

மதிப்பீடு செய்ய

முடியாத

மர்மம் குவியல்.!

-தோழி  பிரஷா-

புரியவில்லை..

பாசங்கள் பறிபோகின்றதா?

பாசங்கள் கூட வேசமானதா?

புரியவில்லை..

பாசத்தால் இங்கே

பாவப்பட்டவளாய்

பரிதவிக்கின்றேன்...

எங்கு உண்மை பாசம்

தேடி தேடி தோற்றேன் என்பதா?

தோற்கடிக்கப்பட்டேன் என்பதா?

புரியவி்ல்லை...

கண்கள் கூட கசிய மறுக்கின்றன

கல்லாகிய மனிதர்களால்..

வெந்நீரில் மேலே வாழ்வதாய்-மனம்

வேகின்றது உஷ்ணமாய்...

வெறுத்து ஒதுக்கிட நினைக்கின்றேன்

வேதனைகள்  முன் வந்த நிற்கின்றது

உரிமையே இல்லாத உறவுகள் எதற்கு

உள்ளம் கேட்குது என்னிடம்

பதில் என்னவென்று புரியவி்ல்லை...

கசிய மறுக்கும் மனங்கள் நடுவே

கல்லெறிபட்ட மான் ஆனேன்

பாசத்தால் அணைபோட்டு

வளர்த்திட்ட உறவுகள் எல்லாம்

பாசாங்கு செய்து மறைகின்றன

பாழாய் போன சுயநலத்தால்..

மனிதர்களையும் புரியவில்லை

நேரத்துக்கு நேரம் மாறும்

அவர்கள் மனங்களையும்

புரியத்தான் முடியவி்ல்லை.....

உணர்வுகள்.

அன்று

உன் முகம்

காணாத நேரமதில்

முரண்பட்டு

வெளியானது

முரண்டுக்குணம்!

அறியும் வயதிருந்தும்

அறிய முடியாத

சூழ்நிலை கைதியாய்

உணர்வுகள்.

தலைக்கேறிய

கோபம்

தணிய மறுத்த

தனிமையின் கொடுமையது!

குழந்தையாய்

சிரிக்கின்றாய் இன்று

கூனிக்குறுகி

தலை குனிகிறது

உணர்வுகளுடன்

முரட்டுக்குணமும்!

பாவம் போக்கிட

புலம்பி அலைகிறேன்

நெஞ்சில் சுமந்து

திரிகிறேன்.

நாமத்தை உச்சரிக்கிறேன்

இருந்தும்

மீண்டும் ஒரு

வன்முறையாய்

தடைகள் விதிக்கிறது

தலைமை!

ஐ.நா சென்று

முறையிட முடியாத

பாவியாய்

மீண்டும் ஒரு

கைதியாய்

போராடிக் கொண்டிருக்கிறேன்...

அழகிய நினைவுகள்....

அழகிய நினைவுகள் 

அழிவதில்லை மனதை விட்டு..!

வலி நிறைந்த நினைவுகள்

வலிக்க வைக்க மறப்பதில்லை...!

புரிந்துணர்வின்றி 

பிடித்தவர்கள் எம்மை

விட்டு பிரிந்திடலாம்-ஆனால்

பிரிவதில்லை எம் இதயத்திலிருந்து

அவர்களுடன் அவர்கள் தந்து சென்ற

“நினைவுகளும்”

-தோழி பிரஷா-

உன் நினைவுகளை சுமந்தபடி.

பரந்து

இருட்டிக் கிடக்கிறது

வானம்.

அதில்

ஆங்காங்கே

பூத்துக் கிடக்கிறது

நட்சத்திரங்கள்

மனிதர்களின்

இன்பமும் துன்பமும் போல..

வானத்து சூரியன்

மறைந்து போயாச்சு

உச்சத்து நிலவும்

பயணிக்க தொடங்கியாச்சு,

ஊரும் உறங்கி

வெறிச்சோடிக் கிடங்கிறது

தெருக்கள்.

ஆனால்,

ஓய்வின்றி

துடித்துக் கொண்டிருக்கிறது

இதயம்

மறக்க முடியாத

உன் நினைவுகளை

சுமந்தபடி.

-தோழி பிரஷா-

மாறாத என் மனதோடு..!

நம்பிக்கையை தொலைத்து

நாளாகி லிட்டது....!

நீ சொல்லும் வார்த்தைகளை 

நம்பிடத்தான் சொல்கின்றாய்...!

நிஜம் எதென தெரிந்திடும்

திறன் இருந்திருந்தால்

நிம்மதியாய் உறங்கிட முடிந்திருக்கும்..!

நடைமுறைக்கு ஏற்ப 

மாறத்தான் முடியவில்லை

தெரிந்திருந்தால் நானும்

சந்தோஷமாக இருந்திருப்பேனோ?

மாறும் மனிதர்கள் நடுவில்

மாறாத என் மனதோடு

தினம் போராடுகின்றேன்....!

http://www.facebook.com/Roses.Tholipirasha